شرحی بر نامه فوق

این نامه از جمله مکاتبات اکنط روس با میرزا اسماعیل نصرت نظام است در این ایام کردستان در اشغال متجاوزین روس بوده که به طروق  مختلف به آزار و اذیت مردم می پرداختند و تلاش داشته اند که بزرگان منطقه را نیز تحت نظارت خود در آورند. چنانچه طی,مکاتبات محرمانه بزرگان منطقه که مخالف روسها بوده اند مانند عباس خان سردار رشید اردلان,میرزا اسماعیل خان نصرت نظام,سنجرخان سردار اکرام,حسن پاشا خان امیرتومان,سالار نصرت و سایر بزرگان(البته حسین قلی خان امیر امجد کلیایی متحد روسها بوده است که در مکاتبات مربوطه به ان خواهیم پرداخت)تصمیم میگیرند که به روسها شبیخون بزنند که اولین حمله ها از سوی,نصرت نظام و سنجرخان آغاز میگردد ,در اولین حمله به روسها نصرت نظام با نیروهای تحت فرماندهی خود ۲۳ نفر از روس ها را خلع سلاح و به محمودگزک یا مامیزک می آورند ,که متعاقب آن روسها با سلاحهای سنگین اقدام به محاصره محمودگزک می کنند میرزا اسماعیل خان نصرت نظام که امکان مقابله با آنها را نمی بیند اسیران روس و سلاحها را تحویل و روسها نیز دست از محاصره بر میدارند .تا با هماهنگی های بعدی با سایر بزرگان رو سها را از کردستان بیرون و تا رود منجیل مرز کردستان و گیلان تعقیب می کنند

نامه اكنط روس به ميرزا اسماعيل خان نصرت نظام) كه مفاد نامه حكايت از آن دارد كه نصرت نظام به تمام و كمال با اين اجنبيها و دشمنان و غاصبين وطن مخالف بوده اند . از صدر تا ذیل ,مفاد و مندرجات نامه همراه با تهديد است, و اكنط روس مي نويسد كه ۱-“منتظر بودم كارهاي خيلي مهم بواسطه سركارصورت گيرد.۲

-و در آخر نامه “منتظر تلافي باش”در واقع متجاوزين روس تلاش داشته اند آقاي نصرت نظام را كه مردي غيرت مند و ديندار بوده اند ,را با وعده هايي وادار به همكاري نمايند كما اينكه بعضي از مالكين كردستان و كليائي متأسفانه تن به اين ذلت دادند و با متجاوزين روس با هدف مغلوب كردن مالكين ديگر و غصب اموال آنها همدست و هم پيمان شدند،امانصرت نظام همواره با اين متجاوزين در تنش و تضاد بودندتا اينكه در معيت سرداررشيد اردلان و سنجر خان و ساير بزرگان منطقه متجاوزين را دفع و از منطقه بيرون راندند,با توضیح به اینکه در این ایام سنجر خان کردستانی ملقب به سردار اکرم بواسطه دسیسه های برخی از متنفذین دنیا طلب سنندج فراری و پناهنده نصرت نظام ودر یکی از روستاها ی وی به نام سر پنبه ول مستقر و ششدانگ روستا جهت اسکان و گذران امورات در اختیار سنجر خان و همراهان ایشان قرار داده میشود, و هنگامی که امیر امجد کلیایی تمامی رقبای خود در کلیایی را نابود و فراری میدهد از جمله نجف علی خان منصور دوله و امان اله خان فرهنگ ,فتح سلطان , منصوردوله اواره و فتح سلطان نیز به سنجابی فراری میشود امیر امجد با قوایی زبده و نیروی حاصل از شکست سایر رقیبان خود جهت تسخیر آخرین قلعه باقی مانده ,به قلعه محمود گزک یا مامیزک حمله میکنند , نقل است حمله را در سحر گاه و در حالی که هنوز شفق نزده بود اغاز میکنداولین برخورد میان عبد العیخان ملقب به منصور لشکر و قوای امیر امجد رخ میدهد شدت جنگ و قساوت سردار امیر امجد به نام شکراله معروف به شکره سر کوو به حدی بوده که منصور لشکر از میدان جنگ می گریزد و روستای سر پنبه ول به دست قوای مهاجم می افتد ,غارت و به اتش کشیده میشود ,نقل است که نصرت نظام که در منطقه دور تری از محل جنگ تشریف داشتند از دود بر خاسته متوجه عظمت حمله گردیده و جهت دفاع از حیثیت خود و مردمش از میانبری معرف به کوه امام قاسم به سمت دشمن حرکت میکنند در میان راه در مکانی به نام قنات یا کهریز خالصه به منصور لشکر میرسند ,نقل است که نصرت نظام ,منصور لشکر را صدا میزند که چه اتفاقی افتاده ,ولی منصور لشکر چنان از شدت جنگ و قساوت مهاجمین وحشت زده اند که بدون مکث و دا دن جواب تا داخل قلعه مامیزک و برجهای ان فرار میکنند,نصرت نظام با نیرو هایش به گردنه سر پنبه ول میرسند , سنجر خان سردار اکرم نیز در کوه بژنگه سره سنگر می گیرند,شجاعت و رشادت و جانفشانی نصرت نظام و سنجر خان مهاجمین را وادار به عقب نشینی میکند , مهاجمین وقتی با مقاومت شدید مواجه میشوند بعد از دادن تلفات زیاد به سمت روستای سمنبان میروند و دست به غارت مردم و از جمله گله و احشام روستای سمنبان میزنند,در این جنگ تعداد کشته ها تا ۵۵ نفر نقل گردیده, در نا مه ای با دستخط نصرت نظام به حاکم وقت گزارش کرده اند,,که در حمله امیر امجد ۱۱ نفر از نیروها و سواره هایم کشته شده اند,, این جنگ در پشت روستای محمود گزک و گردنه سر پنبه ول رخ داده, محلی هست که به سنگر سنجر خان معروف کشته و هنوز در میان مردم به سنگر سنجر خان مشهور و معروف است